از تیم تحقیقاتی زمین به کنفدراسیون راه شیری

دشوارترین زمانهای عمرم، کشنده ترین ساعات هستی حال است مرگیست که نمی کشد فقط می سوزاند و دل رو آتیش می زنه  و گرنه چرا حال من باید اینجوری باشه ( آخه حالا من سه جوره اینجور... اون جور ...بدجور )

گردش روزگار عمری رو از من گرفت پائیز رو بر من تحمیل کرد هر چه دارم مفت مفت ذارم می بازم.

اکنون که اول پائیزه باد پائیزی با کوچکترین وزش رگهام رو بی رحمانه از شاخه جدا می کنه و به سوی نیستی ها رها می کنه، گویا هیچ بودم و بی سود نه! ( من اینجوری بودم ؟) منم روزی شاد و مفید بودم نوشته هام طعم تلخ نداشت .

ولی حالا صدای خش خش ناله سر می دم، لعنت به این زندگی هر چه بیشتر قدم بر می دارم در کوچه و خیابانهای خیال من پرنده خوشبختی پر نمی زنه و صدای غار غار کلاغهای شوم تنهایی فضای ذهنم رو پر کرده

دیگر توانی برای ماندن نیست